BAHAGI 2: Ang Katahimikan Bago ang Pagbagsak

Umungal ang makina ng sasakyan at sabay na kumabog ang dibdib ni Ricardo. Sanay na siya sa tunog nito—matatag, maaasahan—parang buhay na ilang dekada niyang binuo. Ngunit sa sandaling iyon, may kakaibang bigat sa hangin. Bago pa niya tuluyang idiin ang kambyo, sumulyap siya sa rearview mirror.

Doon niya nakita si Sofia.

Hindi na ito ang asawa niyang palaging tahimik at mahinahon. Maputla ang mukha nito, at sa mga mata niya ay may halo ng pagod at isang damdaming hindi niya agad maipaliwanag. Sa kamay ni Sofia, may kumikislap na maliit na bagay—tila metal—na kaagad nagpatigas sa hawak ni Ricardo sa manibela.

May mali.

Hindi siya nagdalawang-isip. Marahan ngunit madiin niyang inapakan ang preno, para lang subukan. Ngunit sa halip na kumagat, ang pedal ay parang lumubog—malambot, walang pagtutol. Biglang sumagi sa isip niya ang boses ng batang narinig niya kanina, paulit-ulit na umuugong sa kanyang alaala.

“May ginawa po sila sa kotse.”

Nanlamig ang kanyang batok. Agad niyang pinatay ang makina, hinugot ang susi, at bumaba ng sasakyan. Malakas ang boses niya habang tinatawag ang mga guwardiya sa gate, may halong galit at pag-aalala.

“Huwag ninyong lalapitan ang kotse. Tawagin ang mekaniko—ngayon din.”

Sa gilid ng driveway, nanginginig ang batang lalaki. Halos hindi makapagsalita, pero pilit niyang nilakasan ang loob. “Sir… totoo po. Narinig ko po kagabi…”

Hindi na siya nakasagot. Ang atensyon ni Ricardo ay nakatuon na kay Sofia, na dahan-dahang bumababa mula sa veranda. Hawak pa rin nito ang kumikislap na bagay. Nang tuluyan niya itong makita, tila may dumurog sa kanyang dibdib—isang maliit na remote key fob, at sa kabilang kamay, isang manipis na kasangkapan na halatang ginamit para mag-ayos… o magputol.

“Sofia,” maingat niyang sambit, pinipigilan ang panginginig ng boses, “ano ang hawak mo?”

Ngumiti si Sofia. Ngunit ang ngiting iyon ay walang init—parang ngiting matagal nang naghihintay ng wakas. “Akala ko aalis ka na,” mahina nitong sabi. Hindi malinaw kung pagsisisi o panunukso ang laman ng kanyang tinig.

“Ano ang ibig mong sabihin?” tanong ni Ricardo.

Bago pa siya makalapit, may kakaibang tunog mula sa ilalim ng hood. Napansin ng isa sa mga guwardiya ang tumutulong likido at agad sumigaw ng babala. Lumapit si Ricardo, binuksan ang hood, at doon niya nakita ang malinaw na senyales—isang linya na hindi dapat naputol, may bakas ng sariwang galaw, at marka ng kamay na pamilyar na pamilyar sa kanya.

Dahan-dahan siyang lumingon. “Ikaw ba ang gumawa nito?”

Nangilid ang luha sa mata ni Sofia, ngunit nanatili siyang tuwid. “Kung hindi ko ginawa,” mahina nitong sagot, “ako naman ang mawawala.”

Parang tinamaan si Ricardo ng malamig na hangin. “Ano?”

Lumapit si Sofia, mababa ang boses ngunit puno ng pinipigilang galit. “Akala mo hindi ko alam. Ilang buwan na kitang naririnig sa mga tawag mo. Ang sinasabi mong ‘trabaho sa lungsod’—may iba ka.”

“Hindi gano’n—” pilit niyang sagot.

Ngunit inilapit ni Sofia ang kanyang telepono. Isang voice recording ang tumunog—pamilyar na boses niya, malinaw, nagsasalita ng mga salitang hindi niya inakalang maririnig niya muli. Nanlambot ang kanyang mga tuhod.

Bago pa siya makapagsalita, muling nagsalita ang bata. Nanginginig, pero matatag. “Sir… may isa pa po. May kausap po siyang lalaki kagabi. Sabi niya… ‘